حضرت علي عليه السلام با شخصي از يهوديان شام، مباحثه و گفتگويي انجام دادند كه يكي از فقرات آن اين است:
و محمد صلي الله عليه و آله اولي الحكم و الفهم صبيّاً بين عبدة الاوثان و حزب الشيطان فلم يرغب لهم في صنم قطّ و لم ينشط لاعيادهم و لم ير منه كذب قطّ و كان اميناً صدوقاً حليماً... و كان يبكي صليالله عليه وآله حتي تبتلّ مصلّاه خشية من الله عزّوجلّ من غير جرم
حكمت و دانش در كودكي به آن حضرت داده شد در حالي كه او در ميان بتپرستان، زندگي ميكرد و دركنار حزب شيطان، رشد مييافت؛ هرگز به بتها متمايل نشد و براي اعياد آنان نشاطي از خود نشان نداد و شادي نكرد و هرگز دروغي از او شنيده نشد و مشاهده نگرديد. او همواره امانتدار، راستگو و بردبار بود... وچنانگريه ميكردكه موضع عبادتش خيس ميشد.
طبق كلام صريح امام امير المؤمنين عليه السلام، سيرة پيامبر عظيم الشأن اسلام از كودكي بر يكتاپرستي، توحيد الهي، راستگويي و امانتداري استوار بود به طوري كه يك دروغ از او مشاهده نشد و هيچ سخن خلافي از زبانش جاري نگرديد.
اين بحث براي ارزيابي سيرة پيامبر اعظم اسلام، اثري بسزا دارد و موضع مستحكم و خللناپذير آن را تثبيت وتحقيق مينمايد؛ زيرا سيرههاي ديگران نوعاً در بزرگسالي جلوهگر شده و عملي ميگردد اما اين سيره از ديگر سيرههاي جهان و بقيه مردم جداست و شفافتر اينكه اين سيره از جهان غيب و عالم بالا و ملكوتيان، نشأت ميگيرد و از ماوراي طبيعت، تقويت شده و نيرومند ميگردد و به همين دليل مطمئنترين، وزينترين و آبرومندترين سيره، سيرة پيامبر صلي الله عليه و اله است.
برگرفته از كتاب «سيري گذرا در سيرهي رسول الله» اثر حضرت آيت الله علي كريمي جهرمي
- مناسبت ها [1]