پيام بيست و دوم
بسم الله الرحمن الرحيم
اللَّهُ الَّذِي خَلَقَ سَبْعَ سَمَوَاتٍ وَمِنَ الْأَرْضِ مِثْلَهُنَّ يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ لِتَعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَأَنَّ اللَّهَ قَدْ أَحَاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْمًا1
توجه به صفت علم و قدرت الهي
يكي از عقايد اصليه كه بر اساس آن عقايد مهم ديگر، مقبول و ثابت است عقيده به علم و قدرت نامحدود خداوند متعال، جلت قدرته و حكمته، است. صفت علم و قدرت خداوند در تمام ما سوا، و مخلوقات و كاينات زميني و آسماني و اجزا و اعضاي عالم ظهور دارد و حتي آياتي كه در بخشي از وجودي واحد مثل يك درخت يا حيوان يا انسان وجود دارد غير قابل احصاست و هر كدام، موضوع علم و فن خاصي است كه دانشمندان در آن مطالعه و تحقيق مينمايند، همة اين كائنات، آيات و كلمات الهيه هستند كه بر آنها در آياتي مثل
إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآَيَاتٍ لِأُولِي الْأَلْبَابِ2
و قوله تعالي: وَكَأَيِّنْ مِنْ آَيَةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ3
و قوله عزوجل: وَلَوْ أَنَّمَا فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلَامٌ
وَالْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ مَا نَفِدَتْ كَلِمَاتُ اللَّهِ 4
و قوله تعالي: قُلْ لَوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِكَلِمَاتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِمَاتُ رَبِّي وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهِ مَدَدًا5
و قوله عز اسمه: وَفِي الْأَرْضِ آَيَاتٌ لِلْمُوقِنِينَ وَفِي أَنْفُسِكُمْ6
و قوله تعالي: سَنُرِيهِمْ آَيَاتِنَا فِي الْآَفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ 7
اشاره شده است كه نه تنها در همه بلكه بسا در يك واحد آنها كه با چشم غير مسلح غير قابل رؤيتاند آيات بسيار باشد، دلايل علم و حكمت و قدرت حق هستند و زبان و بيان از توصيف آن، عاجز است و همانگونه كه با قدرت غيرمحدود خداوند، امكان وجود هزاران منظومه و حوزههاي ديگر غير از آنچه تا به حال كشف شده ثابت است، امكان و تحقق عالم غيب و بهشت و جهنم و عرش و كرسي و عالم برزخ و قيامت و ملائكه و معجزات انبيا مثل قلب عصا به اژدها يا خروج ناقه از سنگ و احياي موتي و معراج، همه بر اصل محكم إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ 8ثابت است.
غفلت از قدرت الهي
اگر چه آنچه در عالم وجود است به قدرت خداي قادر موجود است اما عادت انسان به مشاهدة آنها موجب غفلت او از توجه به عظمت آنها شده است؛ به اين جهت معجزات انبيا و برخي حالاتشان و توجه و عنايات خاصي كه به آنها شده است و خبرهايي كه آنان از برخي عوالم و وقايع آينده دادهاند براي بعضي مورد استعجاب و استبعاد ميشود بلكه بسا بعض جهّال آنها را انكار نمايند و قدرت قادري را كه جهان خلقت و آسمانها و زمين را آفريده است در مثل معجزات و آياتي كه به دست انبيا و اوليا، ظاهر شده غريبالوقوع بشمارند.
نقش زير بنايي توحيد
به هر حال، غرض از اين مقدمه، بيان اين نكته است كه بخشهاي مهمي از مسايل اعتقادي زياد بر پاية اعتقاد به قدرت الهيه، غير قابل نفي و انكار است و با ثبوت اخبار پيغمبر ثابت النبوه و يا امام ثابت الامامة تحقق آن ثابت است؛ بنابراين همة مسائلي كه در قرآن مجيد و احاديث صحيحه از عوالم غيبي و ملائكه و معجزات انبيا، بهشت و جهنم، عذاب و عقاب و تواب، عالم برزخ و شفاعت و معراج و ظهور حضرت مهدي، عليهالسلام، و مطالب ديگر از آنها خبر داده شده همه ثابت و مسلم التحقق است و وجهي براي انكار يا استغراب آنها نيست چنانكه در آيات پاياني سورة مباركه ياسين در مورد معاد، خداوند متعال، استبعاد كفار را به همين عموم علم و قدرت، جواب فرموده است.
عقيده به مهدويت
يكي از اعتقادات صحيحهاي كه بر اساس خرق عادات، مثل معجزات انبيا است و هر مسلمان اعم از شيعه و ديگران بايد به آن اعتقاد داشته باشد عقيده به وجود حضرت مهدي، الحجة بن الحسن العسكري، عليه الصلاه و السلام، است كه تقريباً بيشتر جوانب وجودي ايشان از ولادت و غيبت و عمر طولاني و كيفيت و ظهور و جهات ديگر به صورت خرق عادت و معجزه است؛ مثل بقاي عيسي و نزول او در آخر الزمان و اقتداي او بر حضرت مهدي، عليه السلام، علامات حتمية ظهور مثل صيحة آسماني و خسف بيداء، همة اين امور، به طور اعجاز، واقع ميشود؛ بنابراين توجيه تفسير اين امور بر حسب قواعد عاديه، غير لازم بلكه خارج از موضوع است و بسا كه موجب اقناع بعضي نشود. مسأله، مسألة اعجاز و تعلق قدرت الهي است مثل مسألة تكلم عيسي در گهواره و بلكه خلقت عالم و زمين و آسمان است كه براي آن نميتوان چيزي را مشابه آورد و با شواهد طبيعي آن را قياس كرد؛ طول عمر حضرت ولي عصر، عليه السلام، و بعض جهات ديگر مربوط به آن حضرت از معجزات و از آيات الهيه است و استشهاد براي آن به طول عمر طبيعي حضرت نوح يا معمرين ديگر لازم نيست و اگر اصلاً نظير هم نداشته باشد ثابت است چنانكه خلقت حضرت آدم و حوا و حضرت عيسي هم به همان نحو بيسابقه، ثابت است؛ اين امور، امر الهي است و هر كس به خدا و رسول، مؤمن باشد بايد همانطور كه به خدا و رسول و به عالم غيب معتقد است به امر حضرت مهدي،عليه السلام، معتقد باشد. چنانكه مسلمانان صدر اسلام به اخبار غيبيهاي كه از حضرت رسول صلي الله عليه و آله ميشنيدند پيش از وقوع آنها ايمان داشتند و چنانكه در اين زمان و در هر زمان ديگر هر مسلمان به خبرهاي قرآن كريم از آيندههايي كه هنوز نيامده و وقايع و حوادثي كه اتفاق خواهد افتاد ايمان دارد جوهر و حقيقت ايمان به صدق انبيا از ايمان به مثل ظهور حضرت مهدي، عليه السلام، و ظهور آن آيات و معجزات از آن حضرت و نزول حضرت عيسي مسيح و اقتدايش به حضرت مهدي، عجل الله تعالي فرجه الشريف، در نماز و پر شدن جهان از عدل و داد، غير قابل انفكاك است. ذَلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ9.
والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته
شعبان المعظم 1425
لطف الله صافي10
1. سورة طلاق، آية 12؛ خداوند كسي است كه هفت آسمان را آفريد و از زمين نيز همانند آنها را؛ فرمانش پيوسته در ميان آنها فرود ميآيد تا بدانيد خداوند بر هر چيز تواناست و اينكه علم خداوند بر هر چيز احاطه دارد.
2.سورة آل عمران، آية 190؛ به راستي كه در آفرينش آسمان و زمين و اختلاف شب و روز، نشانههايي براي صاحبان بصيرت است.
3. سورة يوسف، آية 105؛ و چه بسيار نشانة خداوند در آسمان و زمين كه آنان بر آن ميگذرند در حالي كه از آن روي گردانند.
4. سورة لقمان، آية 27؛ و اگر همة درختان زمين، قلم شوند و دريا بر آن مركّب شود و هفت درياچه به آن افزوده شود كلمات خداوند پايان نميپذيرد؛ به راستي كه خداوند، عزيز و حكيم است.
5. سورة كهف، آية 109؛ بگو، اگر دريا براي[ نوشتن ]كلمات پروردگارم، مركّب باشد، بي شك آن دريا، پيش از به پايان رسيدن كلمات پروردگارم، به پايان مي رسد، ولو آنكه مددي همانند آن به ميان آوريم.
6. سورة ذاريات، آيات 20 و 21؛ و در زمين و جانهايتان نشانههايي براي جويندگان يقين است.
7. سورة فصلت، آية 53؛ به زودي نشانههايمان را در اطراف جهان و در جانهايشان به آنان نشان خواهيم داد تا برايشان آشكار گردد كه او حق است.
8. سورة بقرة، آية 20؛ به راستي كه خداوند بر هر چيزي تواناست
9. سورة انعام، آية 96؛ اين اندازهگيري خداي عزيز و داناست
10. پيامي ديگر به مناسبت نيمةشعبان 1425.