برگرفته از کتاب بهار جان‌ها/ آیت الله کریمی جهرمی
در اواخر سوره آل عمران ( آیات 190-194) پنج آيه کريمه آمده که در اوج عظمت و جذابيت بوده و بهترين زمزمه عارفانه‌اي است که از عمق جان بندگان صالح خداوند برمي‌خيزد.
امامان معصوم صلوات الله عليهم اجمعين به پيروان خود امر فرموده‌اند که اين آيات پنج‌گانه را به هنگام برخاستن به قصد نماز شب بخوانند و آن آيات کريمه اين است:
اِنَّ في خَلْقِ السَّماواتِ وَ الاَرْضِ وَ اِخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ لآياتٍ لِاُولِيِ الْاَلْبابِ الَّذينَ يَذْکُرُوْنَ اللهَ قيامَاً وَ قُعُوداً وَ عَلي جُنُوبِهِمْ وَ يَتَفَکَّرُونَ في خَلْقِ السَّماواتِ وَ الاَرْضِ رَبَّنا ما خَلَقْتَ هذا باطِلاً سُبْحانَکَ فَقِنا عَذابَ النّارَ رَبَّنا اِنَّکَ مَنْ تُدْخِلِ النّار فَقَدْ اَخْزَيْتَهُ وَ ما لِلظّالِمينَ مِنْ اَنْصارٍ رَبَّنا اِنَّنا سَمِعْنا مُنادِياً يُنادي لِلْاِيْمانِ اَنْ آمِنُوا بِرَبِّکُمْ فآمَنّا رَبَّنا فَاغْفِرْلَنا ذُنُوبَنا وَ کَفِّرْ عَنّا سَيِّئاتِنا وَ تَوَفِّنا مَعَ الاَبْرارِ رَبَّنا وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا عَلَي رُسُلِکَ وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ القِيامَةِ اِنَّکَ لا تُخْلِفُ الميعادَ
پيامبر و قرائت اين آيات در دل شب
از امام صادق عليه السلام در مورد عبادات شبانه پيامبر صلي الله عليه و آله حديثي نقل شده که خلاصه آن اين است:
پيامبر آب وضوي خود را بالاي سر خويش نهاده و روي آن را مي‌پوشاندند و مسواکي را زير فراش قرار مي‌دادند. اندکي که خواب مي‌رفتند بيدار شده و چشم به سوي آسمان مي‌گرداندند و آيات سوره آل عمران، «ان في خلق السماوات و الارض...» تا آخر را تلاوت کرده و بعد مسواک مي‌کردند و تطهير نموده و به مسجد مي‌آمدند. سپس چهار رکعت نماز خوانده و رکوعي مي‌کردند که گفته مي‌شد چه زمان سربلند کرده و به سجده مي‌رود؟ و سجده‌اي مي‌کردند که گفته مي‌شد چه زمان سر را بلند خواهد کرد؟
آن‌گاه به خوابگاه خود مي‌آمد کمي استراحت کرده و بعد بيدار مي‌شدند و در اين هنگام نشسته و آيات مزبور را دوباره تلاوت کرده و چشمان خود را به آسمان مي‌گرداندند. سپس مسواک کرده، وضو گرفته و به مسجد مي‌آمدند و چهار رکعت ديگر به همان منوال سابق مي‌خواندند و مجدداً به خوابگاه خود مي‌رفتند و اندکي مي‌خوابيدند سپس بيدار شده و مي‌نشستند و آيات بالا را مي‌خواندند و چشم به سوي آسمان مي‌گردانيدند و بعد از آن مسواک کرده و تطهير مي‌نمودند و به مسجد آمده دو رکعت نماز مي‌خواندند و نماز«وتر» را به جا مي‌آوردند. آن‌گاه براي نماز صبح آماده مي‌شدند.